حرفی با خودم به جای داستان

نوشتن برایم اهمیت دارد . اما ننوشتن اهمیت بیشتری دارد . چون ننوشتن رنجِ ذهنی می دهد . من رنج و عذاب و برزخِ ذهنم را دوست دارم . سکوت . بی اشتهایی نسبت به همه چیز حتی نوشتن . رنج ِ بودن . بودن بدون آنکه بتوانی هستن را تجربه کنی . عمیق شدن در صدای گنجشکها برای اینکه طرح داستانی از حلقوم پرندگان بیرون بکشی . راه رفتن و با خود حرف زدن و گم شدن .